Geadopteerd en zwanger - Rithika.nl | Persoonlijke lifestyleblog
15.10.2015 | Geplaatst in Zwangerschap | 13 reacties

Zo’n 26 jaar geleden. Ik werd geboren in een ziekenhuis in New Delhi – India. Geboren aan de andere kant van de wereld. Dat ik ooit een Friese meid zou gaan worden die de liefste ouders van de hele wereld zou krijgen en later een hele lieve vriend. Dat ik gelukkig zou worden in een fijn huis, leuk dorp en lieve mensen om mij heen. Dat ik over 26 jaar zwanger zou zijn van een hele lieve en bijzondere baby. Wie had dat ooit gedacht. Als je wordt geboren in een land als India denk je hier niet aan. Maar wat ben ik blij dat dit mij gegeven is.

20151013_113445_resized


Kaart van Made By janet

Nu ik zwanger ben denk ik steeds vaker aan mijn biologische moeder in India. Zoals jullie al in de tweede zwangerschapsupdate hebben kunnen lezen verloor ik wat bloed, net voor de 12 weken. Ik schrok mij dood en was de hele dag erg verdrietig. Mijn vriend overigens ook.
Dit deed mij erg beseffen dat wij al zo veel liefde voor het kindje hadden. We hadden het hartje toen een paar keer gehoord, we hadden wat echo’s gehad en waren druk bezig in ons hoofd met de voorbereidingen voor de baby.
Ook nu ik 23 weken zwanger ben is dit gevoel er natuurlijk nog steeds en misschien nog wel sterker dan toen. We houden al zoveel van de baby ♥ Je moet er dan ook niet aan denken om dit kleine hummeltje af te moeten staan.

Ik hoor geadopteerden die zwanger zijn wel eens zeggen dat ze nu juist boos zijn omdat je niet zo maar je kind afstaat. Natuurlijk is dat het gevoel wat die mensen hebben, dit gevoel kan je nooit wegnemen. Maar zelf ervaar ik dit totaal niet zo. Ik had al veel respect voor de keuze die mijn biologische moeder destijds voor mij heeft gemaakt maar nu ik zwanger ben is dat nog meer geworden.
Een kind afstaan doe je inderdaad niet zomaar! En was het haar eigen keuze, werd ze gedwongen? Ik weet het niet maar hoop dit ooit te mogen weten. Zij heeft wel heel veel liefde voor mij gehad om dit te doen.

Ik ben erg benieuwd of zij nog wel eens aan mij denkt. Zelf denk ik dat je een zwangerschap en bevalling nooit meer zult vergeten. Misschien kan je het wel verdringen als niemand het verder mag weten maar vergeten doe je het denk ik nooit. Ik ben erg benieuwd hoe zij het zou vinden dat ik een kindje krijg en zij dus oma wordt.

Mijn ouders en schoonouders vinden het helemaal geweldig. Ik ben dan ook heel blij dat ik de zwangerschap met mijn familie kan delen en met mijn lieve vriendinnen. Mijn moeder is heel blij dat ze beppe mag worden. Ik heb haar moeder (mijn beppe) nooit gekend en vind dit erg jammer. Mijn moeder beseft nu ook dat haar moeder dit nooit heeft mee mogen maken en dat ziet ze wel als een stuk gemis. Gelukkig had ik altijd wel erg goed contact met mijn andere beppe en 2 pake’s en ook heeft mijn vriend een hele lieve opa en oma. Het is mooi om te zien dat iedereen zo meeleeft met de hele zwangerschap. Dit had ik ook graag gedeeld met mijn biologische moeder/familie. Maar nogmaals, ik heb nu alleen nog maar meer respect voor haar keuze destijds. Ik hoop dat ik haar ooit mag vertellen en laten zien dat ze oma is geworden van ons kindje.

Ik ben wel benieuwd naar andere geadopteerden die mama/papa zijn geworden. Hoe staan jullie hierin?

Liefs, Dita Rithika.

13 reacties

    Priti Mulder

    15 oktober 2015


    Hoi Dita
    Ik ervaar het net zo als jou en dit gevoel wordt indderdaad sterker zodra je zelf een kleine verwacht op dat moment komen er gevoelens om de hoek kijken waar je eerder geen weer van had
    Maar heel blij te horen dat jullie zwangerschap voorspoedig verloopt en hoop dat jullie vele mooie mementen zullen mogen ervaren in de mooiste periode
    Liefs priti

    Dita Rithika

    15 oktober 2015


    Bedankt voor je reactie Priti!

    Priti

    15 oktober 2015


    Wat beschrijf je dit mooi je kan mooi vertellen



    15 oktober 2015


    Wat een mooi stuk. Heel erg herkenbaar dat je al zoveel houdt van de baby terwijl hij/zij er nog niet eens is! <3 Wat verschrikkelijk schrikken dat je bloedverlies had rond 12 weken, maar gelukkig is alles goed!



    15 oktober 2015


    Wat emotioneel ik snap best dat je hier vaak aan denkt. Heb je helemaal geen contact met iemand van je biologische familie of wil/kan je dat niet? hoef je niet te beantwoorden hoor als je niet wilt meis. Fijne dag en geniet lekker van je kleine hummeltje liefs Lisanne

    Dita Rithika

    15 oktober 2015


    Nee heb er helemaal geen contact mee. In India is dit erg lastig om je familie op te sporen. Ik hoop dat mij dit ooit gaat lukken :)


    15 oktober 2015


    Ik hoop het voor je, wie weet ooit is.


    tineke

    15 oktober 2015


    Hoi Dita, wat schrijf je dat mooi en open. Ik vind t ontzettend mooi, knap en bijzonder dat je het leven wat je hier hebt zo ontzettend waardeerd. Jullie kindje boft maar met zo’n super moeder die zo positief in het leven staat. Lekker genieten van jullie zwangerschap, het is jullie heel erg gegund. Liefs tineke

    Dita Rithika

    16 oktober 2015


    Aah wat lief, dank je wel voor je lieve woorden Tineke!



    16 oktober 2015


    Prachtig geschreven Dita! En bizar hoeveel je van je ongeboren kindje al houden kan he! Xx

    Dita Rithika

    16 oktober 2015


    Dank je Suuz! x


    Moniek

    5 oktober 2016


    Hallo,

    Nadat ik dit artikel had gelezen wilde ik toch even reageren. Ik ben namelijk pleegkind. Al vanaf toen ik een baby was. Het voelt voor mij alsof ik geadopteerd ben. Alleen weet ik wie mijn bio moeder is.

    Ik ben nu 26 jaar en ik was op internet aan het zoeken naar pleegkinderen met dezelfde ervaring als ik. “al mijn hele leven pleegkind”

    Daar kon ik helaas niks over vinden. Maar omdat het soms voelt als adoptie ben ik daarna gaan zoeken.

    Ooit wil ik graag moeder worden. Maar ik vind dit tegelijkertijd ook heel eng. Want voor mijn gevoel moet mij toch iets mankeren. Ik bedoel: ik ben pleegkind. Mijn moeder was niet helemaal goed snik….. Heb ik iets ge-erft wat ik nog niet weet?

    Misschien ben ik wel bang voor een postnatale depressie. Even voor de duidelijkheid: ik zit verder prima in mijn vel. Maar toch ben ik nerveus voor ‘kinderen krijgen’. Bang dat ik mijn eigen verhaal van vroeger mee ga maken. Dat kleine meisje, helemaal alleen. Zonder moederliefde in het ziekenhuis wachten op een gezinnetje..

    Ben jij hier nooit bang voor geweest?


    5 oktober 2016


    Bedankt voor je reactie Moniek. Zelf heb ik altijd moeder willen worden. Nooit aan getwijfeld eigenlijk. Wel heel erg bewust van het feit dat het niet iedereen gegeven is.



Laat een reactie achter