Het leven met een zusje met een beperking - Rithika.nl | Persoonlijke lifestyleblog
17.05.2014 | Geplaatst in Persoonlijk | 18 reacties

k ben een brusje, een wat? Ja een brusje.. iemand met een broer en/of zus met een beperking. En ja ik ben dat ook. Mijn zusje heeft een verstandelijke beperking en is autistisch. Ik krijg altijd veel vragen van mensen hoe het is om een zusje te hebben met een beperking. Daarom vandaag een blogpost over dit onderwerp.

28-12-2009 19;20;13

Op deze foto is mijn zusje nog erg jong, ik vind dit zo’n lieve foto

Mijn zusje is nu 22 jaar en is net als ik geadopteerd uit India. Ik kom uit New Delhi en mijn zusje komt uit Calcutta. Ze was 10 weken te vroeg geboren en nadat ze een tijdje bij haar biologische moeder heeft gewoond is ze overgeplaatst naar het kindertehuis waar ik ook heb gezeten. Voor de geadopteerden onder ons. Shishu Sangopan Griha in New Delhi, het tehuis van familie Dé.

Toen mijn zusje 6 maanden was kwam ze naar Nederland. Al snel hadden mijn ouders door dat ze niet zo was zoals ik was rond die leeftijd. Je gaat als ouder toch vergelijken en mijn zusje was in vele dingen toch anders. Om een lang verhaal kort te maken, na vele onderzoeken bleek dat ze een verstandelijke handicap had en autistisch bleek te zijn.

Alles ging natuurlijk heel geleidelijk dus je weet als ouder/zus niet beter dan dat dit zo is. Voor de buitenwereld, mensen in de buurt geldt hetzelfde, ook zij wisten niet beter. We hadden dan ook echt top buren die ons altijd hielpen als er wat was.

Mijn zusje ging niet naar de school in het dorp. Eerst ging ze wel eens naar de peuterspeelzaal maar al snel bleek dat niet goed te werken. Ze vond totaal geen aansluiting op de groep. Ze ging wel naar een dagcentrum, eerst werd ze altijd met de taxi gehaald en gebracht en later met een busje. Op deze school zaten alleen maar kinderen met een beperking en daar paste ze helemaal bij. Ze vond het dan ook altijd erg fijn.

Mijn zusje kan niet praten en heeft regelmatig boze buien. Vroeger had ze vaak periodes, de ene keer kon het een week goed gaan. Ze had dan soms 2 buien op een dag, dat vonden wij weinig. Maar er waren ook periodes dat ze eigenlijk de hele dag door boze buien had. Dit was soms best zwaar, ze gooide dan met het spul in de kamer of werd erg boos op mijn ouders of mij. Ik wist nooit beter en vond dit dus best ‘normaal’. Mijn ouders konden ook weinig samen doen, altijd moest er wel een bij mijn zusje blijven want ze kon niet altijd mee op visite ofzo. Je wilt niet dat ze bij andere mensen de boel afbreekt ;).

Natuurlijk konden we ook wel regelmatig, op een goede dag leuke dingen doen. Zo gingen we vaak zwemmen, fietsen en kon mijn zusje uren buiten in haar badje zitten. We hebben ook heel veel lol gehad want ook dat vond ze altijd erg leuk, lekker gek doen!

Op een gegeven moment gingen mijn ouders een PGB (persoonsgebonden budget) aanvragen en toen kregen we elke ochtend een aantal jaren lang hulp. Dit was erg fijn. Deze jongen ging ook regelmatig met mijn zusje leuke dingen doen zoals zwemmen of fietsen. Ook ging mijn zusje op een gegeven moment naar een weekend opvang. Dit gaf wel een stukje rust, vooral voor mijn ouders. Ze konden dan ook even hun eigen ding doen.

Op dit moment woont mijn zusje zo’n 4 jaar begeleid wonen in een heel fijn groepje en een fijn huis. Ze heeft constant hele lieve mensen om haar heen die haar heel goed verzorgen en die doen veel leuke dingen met haar. Ondanks dat ze niet kan spreken kan mijn zusje nog best veel. Sowieso begrijpt ze alles wat je zegt en ze kan erg genieten van zwemmen, fietsen, wandelen en de dagbesteding. Een beter plekje had ze niet kunnen krijgen!

Ik heb zoals al eerder gezegd nooit anders geweten en vond dit altijd erg normaal. Ik heb een hele leuke en fijne jeugd gehad en mijn ouders hebben altijd (en dat doen ze nog steeds) voor mij klaar gestaan. Ik kon gewoon leuke dingen doen met vriendinnen en ben nooit iets tekort gekomen. Natuurlijk heb ik wel eens gedacht ‘Had ik maar een normaal zusje waarmee ik kan shoppen, buiten spelen etc’ maar ik zou haar nooit kwijt willen, mijn zusje is zoals ze is. Wel merk ik nu ik samenwoon dat het altijd best zwaar is geweest voor mijn ouders, ik heb dan ook diep respect voor hun ♥ Ik kan nu gaan en staan waar ik wil samen met mijn vriend. Vroeger moesten we altijd op tijd eten, alles moet gestructureerd en er moest altijd rekening worden gehouden met mijn zusje.

Nu gaan wij vaak 1 of 2x per maand naar mijn zusje toe. Dit is meestal erg leuk, al is het altijd afwachten hoe ze is. Soms kan je van alles met haar doen zoals lekker naar buiten of spelen maar we komen er ook regelmatig en dan wil ze niets en is ze erg in haar zelf gekeerd. Je hoeft dan ook niets te proberen want dan wordt ze boos.

Ondanks haar grote zorg die we altijd zullen hebben doe ik dat met veel liefde en plezier. Ik koop altijd haar kleding en vind het ook erg belangrijk dat ze er leuk uit ziet :). Ik zal mijn hele leven met veel liefde voor mijn zusje blijven zorgen, ze is zo speciaal en bijzonder en ik hou heel veel van haar. ♥

Heb jij een broer en/of zus, heb je een goede band met ze?

18 reacties


    17 mei 2014


    Wauw, wat een prachtig verhaal!! Jouw zusje voelt de liefde van jouw familie echt wel! Wat mooi dat zij zulke lieve mensen om haar heen heeft. En een super zus die er altijd voor haar is.



    17 mei 2014


    Wat en lieve foto’s van jou en je zusje en wat een prachtig verhaal! Wat fijn dat zij lieve mensen om haar heen heeft.

    Dita Rithika

    18 mei 2014


    Aah dank je wel!


    Deepa

    17 mei 2014


    wat een mooi verhaal , jouw zusje treft maar met zo’n lieve grote zus en natuurlijk je ouders, die er ook voor jou zijn. het is niet altijd even makkelijk geweest lees ik in dit verhaal maar ik gun jullie het beste. en leuk dat je zusje het zo naar haar zin heeft dat ze op zich zelf woont. echt een heel mooi verhaal !!!!

    Dita Rithika

    18 mei 2014


    Bedankt Deepa!



    17 mei 2014


    Ahhh, goed verwoord! Het is fijn dat jij en je zusje zo’n goede band hebben. :)

    Dita Rithika

    18 mei 2014


    Bedankt :)



    19 mei 2014


    Mooi verhaal! En ik vind het ook…. ja hoe zeg je dat… fijn? om te zien dat ze in Nederland terecht is gekomen. Stel dat ze niet was geadopteerd, wat was er dan gebeurd?

    Dita Rithika

    20 mei 2014


    Ja vinden wij ook hoor ;)



    20 mei 2014


    Wat een mooi verhaal. Voor mij is het gedeeltelijk herkenbaar, mijn jongste zusje is gediagnostiseerd PDD-NOS. Ze kan ook om het minste of geringste uit haar slof schieten en berg je dan maar! Op andere momenten kan ze juist weer verrassend lief uit de hoek komen, Je weet het nooit met haar. Ze woont inmiddels op kamers en dat brengt een hoop rust met zich mee voor mijn ouders, maar ook als ze thuis is gaat het stukken beter. :)

    Dita Rithika

    20 mei 2014


    Wat fijn te horen dat het nu beter gaat als ze thuis is :)


    Marije

    21 mei 2014


    Dita wat een ontzettend mooi verhaal!
    Je zusje is bijzonder en een prachtig mens.
    En zoals je het schrijft klopt het precies.
    Als kind heb ik het nooit vreemd gevonden, het was gewoon jou zusje net zo als ik twee broertjes heb.

    Dita Rithika

    21 mei 2014


    Aah wat lief meid, dank je wel! :)



    22 mei 2014


    Mooi verhaal, mooi geschreven!

    Dita Rithika

    22 mei 2014


    Bedankt!


    Marije van den Brink

    25 januari 2015


    Dita wat prachtig geschreven maar ook ontzettend goed, ik herken veel ook ik heb een zusje met het Turnersyndroom en beperking!
    Dank hiervoor!


    Tineke

    2 februari 2015


    Heel mooi Dita, hoe je schrijft en met je zusje omgaat. Wat een mooie mens ben jij dat je zoveel geduld hebt en het leven zo waardeert. Je bent een schat!

    Dita Rithika

    2 februari 2015


    Aah wat lief, dank je wel!



Laat een reactie achter